17 C
Αθήνα
10 Δεκεμβρίου, 2022
KarateΙαπωνικές πολεμικές τέχνες

Bogu – tsuki Karate

Τι είναι το Bōgu-tsuki Karate

Το Bōgu-tsuki Karate είναι ένας από τους διαφορετικούς τρόπους αγώνων του Karate. Κυριολεκτικά σημαίνει “Karate με συνδεδεμένο προστατευτικό εξοπλισμό”. Αναφέρεται σε αγώνες Karate πλήρους επαφής στους οποίους οι συμμετέχοντες φορούν προστατευτικό εξοπλισμό.

Όσον αφορά τον όρο bōgu, ενώ στα ιαπωνικά στυλ koryū αναπτύχθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν διάφορα είδη προστατευτικού εξοπλισμού για την ασφαλή εξάσκηση των πολεμικών τεχνών κατά την εποχή Edo, δεν υπάρχουν ιστορικά υλικά που να δείχνουν ότι ο όρος bōgu χρησιμοποιήθηκε πριν από την αποκατάσταση του Meiji (1868).

Στο Ryūkyū πριν από το 1872-1879, επίσης, δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για τον όρο bōgu και επιπλέον δεν υπάρχουν πηγές που να αναφέρουν την εκπαίδευση με χρήση ειδικού προστατευτικού εξοπλισμού οποιουδήποτε είδους, εκτός από σπάνιες αναφορές για πανοπλίες που χρησιμοποιούνταν συνήθως από τον στρατό.

Στην πραγματικότητα, ο όρος bōgu άρχισε να χρησιμοποιείται κατά την εποχή Meiji (1868–1912), όταν ο ιαπωνικός στρατός αναδιαμορφώθηκε με βάση τους δυτικούς στρατούς.

Το 1889 συντάχθηκε το “Εγχειρίδιο Ξιφασκίας” (Kenjutsu Kyohan), το οποίο περιγράφει τις επίσημες στρατιωτικές μεθόδους εξάσκησης

1) kenjutsu (ξίφος)

2) guntō-jutsu (στρατιωτικό ξίφος) 

3) jūkenjutsu (ξιφολόγχη) 

Οι δυτικοί εκπαιδευτές τους το τρίτο σκέλος, το jūkenjutsu, η χρήση της ξιφολόγχης, πρότειναν να  χωριστεί σε δύο μέρη: το όπλο και το bōgu .

Πρότειναν δηλαδή, η εξάσκηση να περιλαμβάνει εκτός από την ξιφολόγχη, προστατευτικά ώμων και πήχεων.

Αυτή είναι η πρώτη γνωστή αναφορά στον όρο bōgu στις ιαπωνικές πηγές. Το Bōgu δηλαδή, αναφέρθηκε στον εξοπλισμό ατομικής προστασίας που χρησιμοποιήθηκε για την άσκηση δυτικού τύπου στρατιωτικών πολεμικών τεχνών της εποχής.

 
Το Bōgu-tsuki Karate ονομάζεται επίσης Bōgu Karate και Purotekuto Karate. Μέσα στο Karate Bōgu-tsuki υπάρχει και η μέθοδος που ονομάζεται Kōshiki Karate με το χαρακτηριστικό σύστημα βαθμολόγησης πρόσθεσης πόντων, σύμφωνα με το οποίο οι συνεχόμενες τεχνικές αθροίζονται συνεχώς.

Το Kōshiki Karate είναι ένα είδος Bōgu-tsuki Karate, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο όρος kōshiki σημαίνει “σκληρό στυλ” και χρησιμοποιείται ιδιαίτερα ως συγκριτικός όρος για να δηλώσει μια κανονική, σκληρή εκδοχή.

Το Bōgu που χρησιμοποιείται στο Renshinkan (Zen Nihon Shōrin-ji-ryū Karate-dō Renmei). Είναι ο παλαιότερος τύπος που χρησιμοποιείται στο Bōgu-tsuki Karate (εκτός από το Kendō Bōgu).  Ο εξοπλισμός περιλάμβανε προστατευτικό κεφαλιού, προστατευτικό στήθους, προστατευτικό χεριών και μερικές φορές και προστατευτικά κνήμης.

Έτσι το Bōgu-tsuki Karate αναφέρεται στην εκπαίδευση και τους αγώνες kumite που διεξάγονταν από συμμετέχοντες που φορούσαν προστατευτικό εξοπλισμό και με πραγματικά χτυπήματα.

Το Bōgu-tsuki Karate είναι ένα είδος Karate πλήρους επαφής, καθώς η χρήση του bōgu ήταν αρχικά μέρος της πρακτικής ορισμένων προπολεμικών ειδικών του Karate. Ο προστατευτικός εξοπλισμός και οι κανόνες kumite βελτιώθηκαν και τελειοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών.

Τη μεταπολεμική εποχή, η εφαρμογή του αγώνα πλήρους επαφής άρχισε να μετατοπίζεται στην μορφή sundome (χωρίς επαφή). Έτσι οι οργανισμοί που ασκούν το Bōgu-tsuki Karate σήμερα, ταξινομούνται στις παραδοσιακές σχολές Karate.

Προπολεμική εξέλιξη του Bōgu-tsuki Karate

Αφού ο Funakoshi Gichin παρακολούθησε την 1η Έκθεση Φυσικής Αγωγής το 1922, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας, άδραξε την ευκαιρία και μετακόμισε στο Tōkyō για να διδάξει Karate. Σε αντίθεση με την προπόνηση του Karate στην Okinawa, η οποία έδινε έμφαση στην εκπαίδευση στα kata, στην ηπειρωτική χώρα επιχειρήθηκε η δημιουργία προκαθορισμένων μορφών sparring (yakusoku kumite) και η εφαρμογή sparring (kumite shiai).

Το 1927 το Karate Kenkyūkai του Tōkyō Imperial University επινόησε ανεξάρτητα το Bōgu-tsuki Karate και έκανε αγώνες Karate με αυτό. Σε αυτό πρωτοστάτησε ο Bō Hideo (1904–1990), μετέπειτα πρόεδρος του Wadōkai και Ιάπωνας Υπουργός Οικονομικών. Ο Funakoshi, ο shihan εκείνη την εποχή, ήταν έξαλλος με αυτή την κίνηση. Η κατάσταση κλιμακώθηκε έως ότου το 1929 ο Funakoshi παραιτήθηκε ως shihan του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου του Tōkyō. Το κίνητρο του Funakoshi να αρνηθεί αυτούς τους αγώνες Karate είναι άγνωστο, αλλά σύμφωνα με τους πρώτους μαθητές του Ōtsuka Hironori (1892–1982, Wadō-ryū ) και Konishi Yasuhiro (Shindō Jinen-ryū), όταν ο Funakoshi το 1922 μετακόμισε στο Tōkyō έφερε 15 πρωτότυπα kata, τα οποία ήταν όλα όσα δίδασκε και δεν ήξερε σχεδόν καμιά μορφή Kumite.

Από την άλλη πλευρά, στην Okinawa η πρακτική του kumite με προστατευτικό εξοπλισμό ξεκίνησε με τον Yabu Kentsū (1866–1937) στο Κανονικό Σχολείο της Νομαρχίας της Okinawa και ο Miyagi Chōjun (1888–1953) λέγεται ότι πειραματίστηκε επίσης με αυτό. Επιπλέον, υπήρχε ο μαθητής του Itosu, Tōyama Kanken, ο οποίος μετακόμισε στο Tōkyō το 1931 και άνοιξε το Shūdōkan ως dōjō για να διδάξει το νόμιμο Karate της Okinawa στην ηπειρωτική χώρα. Αρχικά ιδρύθηκε μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο Tōkyō Asakusa Ishihama, και κατόπιν μεταφέρθηκε στο Meguro το 1937, όπου στέγασε έναν οικοτροφείο για μαθητές Karate. Πρέπει να σημειωθεί ότι το dōjō βρισκόταν δίπλα στο νηπιαγωγείο Hatoyama, του οποίου ο Toyama ήταν ο διευθυντής. Αρκετοί μαθητές του Toyama θα έπαιζαν αργότερα σημαντικό ρόλο στη μεταπολεμική ανάπτυξη του Bōgu-tsuki Karate.

Αλλά και στην ηπειρωτική χώρα άτομα όπως οι Motobu Chōki (Motobu-ryū), Taira Shinken (Ryūkyū Kobudō), Mabuni Kenwa (Shitō-ryū), Sawayama Muneomi, και ο Yamaguchi Gōgen (Gōjū -ryū) ερεύνησαν επίσης το Bōgu-tsuki Karate. Ενώ αυτές οι απόπειρες φαίνεται ότι παρέμειναν περιορισμένες σε προσωπικές μελέτες, είναι προφανές ότι διάφοροι ασκούμενοι του Karate των προπολεμικών ημερών ερευνούσαν ένα τρόπο χρήσης χτυπημάτων πλήρους επαφής που θα διευκόλυνε η χρήση προστατευτικού εξοπλισμού.

Μεταπολεμική εξέλιξη του Bōgu-tsuki Karate

Μετά τη στρατιωτική ήττα της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας το 1945, δεν άργησε να ξεκινήσει η γέννηση των οργανώσεων Karate στην ηπειρωτική χώρα, με επίκεντρο αυτούς που έδιναν έμφαση στον προστατευτικό εξοπλισμό. Υπήρχαν οι Kanbukan, οι Yōseikan (δηλαδή οι μεταγενέστεροι του Chitōkai), οι Renshinkan και άλλοι.

Το Kanbukan ήταν Karate dōjō στο Tōkyō. Ήταν ένα από τα λίκνα του Bōgu-tsuki Karate . Ιδρύθηκε από κορυφαίους μαθητές του Tōyama Kanken, και με την άδειά του, δεν ακολουθούσε την αρχή της σχολής του Tōyama. Το Kumite διεξαγόταν με τη μορφή Bōgu-tsuki Karate χρησιμοποιώντας εξοπλισμό του kendō. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Kanbukan στο Bōgu-tsuki Karate είχαν ο αναπληρωτής διευθυντής Kinjō Hiroshi και ο διευθυντής Yoon Byung-in.

Ο αναπληρωτής διευθυντής Kinjō Hiroshi ήταν επίσης ο κορυφαίος δημοσιογράφος Karate της μεταπολεμικής περιόδου. Ο Kinjō είχε εκπαιδευτεί από τους Okuzato Shōgen, Chinen Sanda, Ōshiro Chōyo, Maehara Chotoku, Tokuda Anbun και Hanashiro Chōmo και έλαβε επίσης δίπλωμα εκπαιδευτή (shihan menjō) από τον Tōyama Kanken.

Ο Yoon Byung-in ήταν μαθητής του Tōyama και Κορεατικής εθνικότητας. Λέγεται ότι έγινε διευθυντής του Kanbukan για να επιτρέψει την εξάσκηση και τη διάδοση του Karate κάτω από τη μεταπολεμική απαγόρευση Budō που ορίστηκε από τις Δυνάμεις Κατοχής της Κορέας. Με έναν Κορεάτη διευθυντή, διάφορες δραστηριότητες όπως η εξάσκηση στο Karate και η έκδοση βιβλίων και περιοδικών ήταν εύκολα δυνατές. Στην πραγματικότητα, το όνομα Kanbukan σημαίνει “Σπίτι των Κορεατικών Πολεμικών Τεχνών”. Σχετικά με αυτό, ο Kinjō Hiroshi σημείωσε ότι “Ως Κορεάτης υπήκοος, ο διευθυντής Yoon εκείνη την εποχή ανήκε στην προνομιούχα τάξη των υπηκόων τρίτων χωρών”. 

Ο Kinjō περιέγραψε τον Yoon ως “ένα νέο ταλαντούχο άτομο που ενδιαφέρεται να πετύχει κάτι. Αν και τα χρόνια που συμμετείχε στους κύκλους του Karate ήταν σχετικά λίγα, τα επιτεύγματα που άφησε πίσω του είναι τεράστια”. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής του Kanbukan, ο Yoon Byung-in δημοσίευσε ένα μητρώο διευθύνσεων καράτε. Εκεί το Kanbukan dōjō εμφανιζόταν με το όνομα “Kokusai Karate-dō Renmei Kanbukan”. Σε αυτό, ο Yoon πρόβλεψε την παγκόσμια διάδοση του Karate και ήταν επίσης ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτού του είδους τη ονομασία, η οποία βρίσκεται σήμερα παντού.

Τον Δεκέμβριο του 1954, στο αμφιθέατρο του Kyōritsu Joshi Gakuen, πραγματοποιήθηκε το πρώτο τουρνουά Karate από το Renbukan, που ονομάζεται «National Karate-dō Championship Series» (Zenkoku Karate-dō Senshuken Taikai). Φυσικά, αυτό διεξήχθη υπό τους κανόνες Bogu-tsuki Karate.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1956, το επόμενο στάδιο είδε την ίδρυση της αρχικής (παλιάς) Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Καράτε (JKF, Zen Nihon Karate-dō Renmei). 

Σήμερα ο εξοπλισμός έχει εξελιχθεί, είναι ελαφρύς, διευκολύνει την κίνηση, δεν περιορίζει το οπτικό πεδίο και έχει μεγάλη απορροφητικότητα.

 

 

 

 

Το Bōgu-tsuki Karate έχει πλέον πολλές δεκαετίες εξέλιξης πίσω του. Η λύση που ερευνούσαν οι πρωτοπόροι, της πραγματικής μάχης με ασφάλεια, νίκησε στο χρόνο και υπάρχει μέχρι σήμερα. 

Σχετικές αναρτήσεις

KUDO vs όλων

Spyros Loumanis

Το Iaido μας δείχνει την χρήση του πραγματικού ξίφους

Spyros Loumanis

Bunkai: το “διδακτορικό” του Karate

Spyros Loumanis

Αφήστε ένα σχόλιο

* Χρησιμοποιώντας αυτήν τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση και το χειρισμό των δεδομένων σας από αυτόν τον ιστότοπο.

Χρησιμοποιούμε Cookies στην σελίδα μας ώστε να έχετε την καλύτερη εμπειρία χρήσης.Θέλετε την να συνεχίσετε την χρήση των Cookies ; Accept Read More