18.5 C
Αθήνα
25 Σεπτεμβρίου, 2022
Tai Chi Κινέζικες πολεμικές τέχνες Πρόσωπα

Ο Chu Minyi και οι Taijiquan devices

Η Ζωή του Chu Minyi

Ο Chu Minyi γεννήθηκε το 1884, σε μια οικογένεια λογίων-γραφειοκρατών ευγενών, που ζούσε στην περιοχή Wuxing της επαρχίας Zhejiang. Ο πατέρας του ήταν διακεκριμένος γιατρός και ήταν σε θέση να προσφέρει στον γιο του μια εξαιρετική εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών της δυναστείας των Qing (για τους γιους των πλούσιων οικογενειών) αυτό σήμαινε συχνά τη συντόμευση μιας αυστηρά Κομφουκιανής εκπαίδευσης, έτσι ώστε οι πολλά υποσχόμενοι μαθητές να μπορούν να σταλούν σε σχολεία στην Ιαπωνία, στο Χονγκ Κονγκ ή στη Δύση. Αυτή η έκθεση στη δυτική μάθηση έγινε χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανερχόμενης τάξης των “νέων ευγενών” και θα δημιουργούσε πολλούς από τους μεταρρυθμιστές που οδήγησαν τα πρώτα στάδια της εθνικιστικής επανάστασης της Κίνας και την περίοδο ταχέων μεταρρυθμίσεων.

Το 1903 (σε ηλικία 19 ετών) ο Chu στάλθηκε από την οικογένειά του στην πρώτη από τις πολλές μεταβάσεις του στο εξωτερικό. Αρχικά ταξίδεψε στην Ιαπωνία όπου σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Αργότερα ταξίδεψε στη Σιγκαπούρη, εντάχθηκε σε ένα επαναστατικό κίνημα των Tongmenghui που ήταν αφιερωμένοι στην ανατροπή της δυναστείας Qing και μετά, το 1906 μαζί με τον φλογερό Zheng Jingjiang, πήγαν στη Γαλλία. Εκεί εντάχθηκαν σε μια ομάδα Κινέζων αναρχικών του Παρισιού, όπως ο Li Shizeng και ο Cai Yuanpei, την οποία βοήθησε στην εκτύπωση προπαγανδιστικών φυλλαδίων για την υποστήριξη του δημοκρατικού κινήματος. 

Ο Chu αποδείχθηκε ότι ήταν όχι μόνο πνευματικά αλλά και πολιτικά ενεργητικός. Τον Νοέμβριο του 1911, μετά την έναρξη της Επανάστασης Xinhai, επέστρεψε στη Σαγκάη, όπου έγινε τοπικός ηγέτης του κινήματος Tongmenghui στην πόλη. Δυστυχώς μάλωσε με τον Song Jiaoren σχετικά με την ίδρυση του Kuomintang και σύντομα έφυγε για άλλη μια φορά για την Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Βέλγιο. Εκεί ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και πήρε πτυχία τόσο στην ιατρική όσο και στη φαρμακολογία από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Ωστόσο δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του ιατρού. 

Επέστρεψε για λίγο στην Κίνα το 1915 για να εναντιωθεί στον Yuan Shikai που προσπαθούσε να ιδρύσει μια νέα Κινεζική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, για άλλη μια φορά οι πολιτικές συνθήκες δεν ήταν ώριμες για μετεγκατάσταση και επέστρεψε στην Ευρώπη. 

Το 1921, έγινε Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Franco-Chinois που είχε ιδρύσει ο Li Shizeng στο Πανεπιστήμιο της Λυών και κατείχε τη θέση για ένα χρόνο. 

Το 1922 μετακόμισε στο Στρασβούργο και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου το 1925.

Το 1925, μετά το θάνατο του Sun Yat-sen, ο Chu επέστρεψε στην Κίνα και έγινε μέλος της εκπαιδευτικής επιτροπής Kuomintang και επικεφαλής της ιατρικής σχολής στο Πανεπιστήμιο Guangdong. Σε ηλικία 41 ετών, ο Chu είχε επιτέλους επιστρέψει “σπίτι”. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αρκέστηκε στο να καθίσει ήσυχος.

Έγινε επίσης μέλος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Kuomintang το 1926. Ως μέλος της Επιτροπής Kuomintang, οργάνωσε την Κινεζική Ένωση Τεχνών, υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Επιτροπής για την ίδρυση της Εθνικής Υγιεινής και εκπροσώπησε την Κίνα σε ευρωπαϊκές χώρες στην αρχές της δεκαετίας του 1930. Ωστόσο, λόγω διαφόρων πολιτικών διαφορών με τον Chiang Kai-Shek, παραιτήθηκε από τις θέσεις του.

Ο Chu βρισκόταν στη Σαγκάη κατά τη διάρκεια της Μάχης της Σαγκάης, το 1937, παραμένοντας σε αυτή την πόλη κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατάληψης. Ωστόσο, όταν ο κουνιάδος του Wang Jingwei έσπασε τις τάξεις με το Kuomintang και ίδρυσε τη συνεργαζόμενη κυβέρνηση Wang Jingwei, ο Chu αποδέχτηκε τη θέση του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Εξωτερικών το 1940. Υπήρχε μια έκφραση που περιέγραφε τα κύρια μέλη της Η κυβέρνηση του Wang Jingwei. “Το στόμα του Chen Gongbo, το στυλό του Zhou Fohai και τα πόδια του Chu Minyi.”

Ως υπουργός Εξωτερικών, διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη της 30ης Νοεμβρίου 1940 με την οποία το Τόκιο παραχώρησε επίσημη διπλωματική αναγνώριση στην κυβέρνηση Wang Jingwei και εργάστηκε για να εξασφαλίσει διπλωματική αναγνώριση από τις δυνάμεις του Άξονα μέχρι τα τέλη του 1941. Του απονεμήθηκε το παράσημο του ανατέλλοντος ηλίου (1η τάξη) από τον αυτοκράτορα Χιροχίτο. Ο Chu έγινε πρεσβευτής της συνεργαζόμενης κινεζικής κυβέρνησης στην Ιαπωνία για λίγο πριν γίνει και πάλι Υπουργός Εξωτερικών μέχρι τους τελευταίους μήνες του πολέμου και συνέχισε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κυβέρνηση Wang Jingwei μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τον Αύγουστο του 1945, μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, ο Chu τέθηκε υπό κράτηση από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας στο Guangdong, όπου υπηρέτησε ως κυβερνήτης.

Τον Απρίλιο του 1946 προσήχθη σε δίκη στη Nanjing με την κατηγορία της προδοσίας. Για πολλούς ήταν δύσκολο να θεωρήσουν τον Chu ως προδότη της πατρίδας λόγω της ιστορίας του ως Κινέζου εθνικιστή. Για τον λόγο αυτό είχε εκδηλωθεί και σημαντική συμπάθεια του κοινού για τον Chu κατά την διάρκεια της δίκης. Πολλοί θεώρησαν ότι ο ρόλος του στην εποχή του πολέμου ήταν αποτέλεσμα της προσωπικής του πίστης στον Wang Jingwei. Παρ ‘όλα αυτά, ο Chu κρίθηκε ένοχος για προδοσία και εκτελέστηκε στο Suzhou στις 23 Αυγούστου 1946. Τα τελευταία του λόγια ήταν “Δεν ντρέπομαι για τη ζωή μου, ωστόσο ο θάνατός μου θα έχει μεγαλύτερη αξία. Το σώμα μου πρέπει να σταλεί στο νοσοκομείο για να βοηθήσει τη μελέτη για την ιατρική”.

Αυτή ήταν η ιστορία της σύντομης και συναρπαστικής ζωής του Chu Minyi. Συνήθως τον θυμούνται για μια ζωή με περιπέτειες και ίντριγκες. Ήταν ένα εξαιρετικά ευφυές άτομο που απολάμβανε μια ποικίλη ακαδημαϊκή καριέρα που ακολουθήθηκε από μια θητεία στην εθνικιστική κυβέρνηση.  
Όμως δεν ήταν μόνο αυτό.

Υπάρχει μια ορισμένη γραμμή της Κινέζικης λαϊκής σκέψης, όπως αυτό προκύπτει από Κινέζικα περιοδικά της δεκαετίας του 1920 και τα οποία ήσαν στα αγγλικά και διανεμήθηκαν μέσω της επίσημης διπλωματικής οδού, σε μια εποχή που γενικά θεωρείται ότι το δυτικό αναγνωστικό κοινό δεν γνώριζε τίποτα για τις κινεζικές πολεμικές τέχνες, που υποστηρίζει ότι, πριν από τη δεκαετία του 1960 οι ηγέτες της κοινότητας των πολεμικών τεχνών έκαναν πολλά για να αποφύγουν τη διδασκαλία, ή ακόμα και τη συζήτηση, της τέχνης τους παρουσία “ξένων”. Το γεγονός ότι αυτά τα συστήματα άοπλης μάχης προωθούνταν ενεργά στον δυτικό Τύπο σε μια προσπάθεια να επηρεάσουν την κοινή γνώμη για την Κινεζική κοινωνία θα πρέπει να είναι μια πολύτιμη υπενθύμιση ότι υπήρχαν στην πραγματικότητα πολλαπλές ανταγωνιστικές συζητήσεις γύρω από τις πολεμικές τέχνες στην προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου περίοδο. Δεν συμφωνούσαν όλοι με τις παραπάνω απόψεις.

Ο Δρ Chu Minyi αν και είχε μια μάλλον σύντομη καριέρα στις Κινεζικές πολεμικές τέχνες, είχε μεγάλο αντίκτυπο στην παγκόσμια αντίληψη αυτών των συστημάτων μάχης (και ειδικότερα του Taijiquan) πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Chu δημοσίευσε εγχειρίδια για το Taiji του στυλ Wu, καθώς και τις δικές του καινοτομίες, το 1929, το 1931 και το 1933. Όμως συμμετείχε και σε πολλά άλλα εγχειρίδια άλλων συγγραφέων των πολεμικών τεχνών, είτε προλογίζοντας τα έργα είτε κοσμώντας τα με καλλιγραφία.

Ο Chu Minyi και το Taijiquan

Ο ίδιος ο Chu περιέγραφε τον εαυτό του ως “εθισμένο στο Taijiquan”. Το να χρησιμοποιεί κανείς τον όρο “εθισμένος” στην Κίνα της εποχής, όπου το όπιο και η ηρωίνη ήταν σαν επιδημία, αν μη τι άλλο έδειχνε θάρρος.

Μετά το 1925, το έργο ζωής του Chu απέκτησε διαφορετικό χαρακτήρα. Η πολιτική και η αυξανόμενη εμμονή με τις πολεμικές τέχνες ήρθαν να αντικαταστήσουν τους προηγούμενους ακαδημαϊκούς διορισμούς του. 

Αυτή η μεταμόρφωση ξεκίνησε όταν ο Chu επιβιβάστηκε σε ένα τρένο με κατεύθυνση τη Σαγκάη. Εκεί συναντήθηκε με τον διάσημο Δάσκαλο  του Taijiquan (και ιδρυτή του στυλ Wu) Wu Jianquan. Ο Wu συμφώνησε να διδάξει τον νεαρό αξιωματούχο και μάλιστα του επέτρεψε να φωτογραφίσει κάθε στάση στη φόρμα του για μελλοντική μελέτη. Η μελέτη συνεχίστηκε με την διδασκαλία του Wang Zhiqun και του Wu Zizhen αφού επέστρεψε στη θέση του στο Guangdong. Όταν τελικά επέστρεψε στη Σαγκάη, συνέχισε τις σπουδές του με τον Xu Zhiyi, έναν μαθητή του Wu Jianquan.

Αυτή η περίοδος εντατικής διδασκαλίας διήρκεσε περίπου μέχρι το 1929. 

Όταν ο Chu έφτασε στην Κίνα, ο Σύλλογος Jingwu είχε μόλις περάσει το απόγειο της φήμης του και έκανε πολλά για να προωθήσει τις πολεμικές τέχνες ως μια μορφή φυσικής καλλιέργειας, κατάλληλη για την αναπτυσσόμενη αστική μεσαία τάξη. Καθαρισμένη από τις δεισιδαιμονικές και φεουδαρχικές της ενώσεις, ήταν ικανή να ενισχύσει τόσο την ψυχή των ανθρώπων όσο και το σώμα τους, οδηγώντας, με τα δικά τους λόγια, στην “εθνική σωτηρία”. Ως ένθερμος εθνικιστής και λάτρης της φυσικής κατάστασης, αυτό το μήνυμα τον γοήτευσε.

Σε όλη την υπόλοιπη καριέρα του θα επιδίωκε να τοποθετήσει τόσο τις προσπάθειες “εθνικής ενίσχυσης” και τις πολεμικές τέχνες σε μια σταθερή επιστημονική βάση.

Οι οικονομικές δυσκολίες σύντομα σταμάτησαν την άνοδο του Συλλόγου Jingwu. Το KMT κινήθηκε γρήγορα για να δημιουργήσει το δικό του εθνικό πρόγραμμα πολεμικών τεχνών υπό τη σημαία του Central Guoshu Institute. Ο Chu είδε σε αυτή την κίνηση μια ευκαιρία να συνδυάσει την αγάπη του για τη φυσική κουλτούρα με έναν νικηφόρο πολιτικό σκοπό. Εντάχθηκε στο Guoshu Institute.

Έγραφε: “Γνωρίζουμε ότι τα κινέζικα στιλ πυγμαχίας είναι τα καλύτερα και παρέχουν επίσης και υγιή σωματική ανάπτυξη. Μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε σαν μεθόδους επιστήμης για να κάνουμε αυτή την έρευνα. Απαιτείται προσοχή στη μηχανική και την ψυχολογία, την εξέταση της φυσιολογίας και της υγιεινής, τον καθορισμό κανόνων και μεθόδων και την εξήγησή τους με τη σωστή θεωρία. Οι στόχοι μας στην προώθηση του Guoshu είναι να συγκεντρώσουμε όλους εκείνους που διαπρέπουν στις πολεμικές τέχνες και όλα τα καλύτερα σημεία των πολεμικών τεχνών. Τότε μπορούμε να δώσουμε αυτό το οργανωμένο, συστηματοποιημένο, επιστημονικό και μεθοδολογικό Guoshu σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου”. 

Οι μεταρρυθμιστές της εποχής της Δημοκρατίας απέτυχαν να κάνουν τις Κινέζικες πολεμικές τέχνες δημοφιλείς στη Δύση, πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν κατάφεραν επίσης να φέρουν την ενότητα και τον ορθολογισμό που προσπάθησαν να επιβάλουν στη δική τους μαχητική κοινότητα. 

Σε ένα από τα εγχειρίδια που δημοσίευσε, ο Chu δείχνει την κατασκευή και τη χρήση ορισμένων ειδικών μηχανών που είχε δημιουργήσει για τους σκοπούς της εξάσκησης των πιο απτικών πτυχών του Taijiquan, απουσία εκπαιδευτικού συνεργάτη. Ήταν μια πρωτοποριακή ιδέα που εισήγαγε την ατομική εξάσκηση του Taijiquan σε ασκήσεις που προϋποθέτουν παρτενέρ. Αυτές οι συσκευές περιλαμβάνουν μια βαριά σφαίρα αναρτημένη από ελαστικά κορδόνια και μια ελεύθερη περιστρεφόμενη οριζόντια ράβδο, ομοίως αναρτημένη από το εσωτερικό ενός τετράγωνου μεταλλικού πλαισίου.

 

 

Έγραφε:  “Κατασκεύασα τους δύο τύπους συσκευών χρησιμοποιώντας επιστημονική γνώση. Είναι μάλλον δευτερεύουσες εφευρέσεις και δεν θα υποθέσω ότι έχουν μεγάλο πλεονέκτημα για τις πολεμικές τέχνες του έθνους μας, αλλά για τον σκοπό μας να προωθήσουμε τις πολεμικές τέχνες. Όταν περιγράφουμε αυτές τις τέχνες ως επιστημονικές, εννοούμε ότι επιδιώκουμε να τις κάνουμε πιο ικανές να συμμορφώνονται με τη μηχανική και την ψυχολογία, και με ιδιαίτερη προσοχή στη φυσιολογία και την υγεία.”

Ο Chu σπεύδει να επισημάνει ότι αυτές οι “επιστημονικές” συσκευές δεν είναι σε καμία περίπτωση ανώτερες από τη βοήθεια ενός ειδικευμένου εκπαιδευτικού συνεργάτη. Ωστόσο, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να συζητήσει την αξία τους σε «μοντέρνες» προπονητικές καταστάσεις. 

Λίγο μετά τη δημοσίευση αυτού του πρώτου εγχειριδίου, οι επίσημες ευθύνες του Chu τον βρήκαν σε ένα πλοίο που επέστρεφε στην Ευρώπη. Το 1930 ηγήθηκε της εκπαιδευτικής έκθεσης της Κίνας στη “Διεθνή Έκθεση” στη Λιέγη. Αυτό αποδείχθηκε ένα σημαντικό ταξίδι για τον Chu. Έφερε μια σειρά από μπάλες του Taiji για να μπορέσει να επιδείξει τη χρήση τους στις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες και τη φυσική προπόνηση σε ένα ξένο κοινό. Με αυτόν τον τρόπο ήλπιζε να αποδείξει ότι η Κίνα είχε και ένα μοναδικά αρχαίο σύστημα φυσικής αγωγής, αλλά και ένα σύστημα που θα μπορούσε να εξορθολογιστεί, να διδαχθεί και να αναπαραχθεί με μηχανικά και επιστημονικά μέσα.

Ενώ βρισκόταν στο πλοίο αναφέρει ότι έστρεψε το μυαλό του επίσης στο πρόβλημα να φέρει το Taiji στις μάζες. Όπως και άλλοι μεταρρυθμιστές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σημείωσε τις δυσκολίες στη διδασκαλία μιας φόρμας τόσο μεγάλης και περίπλοκης όσο αυτές που παρατηρούνται συνήθως στα στυλ Yang και Wu σε περιστασιακούς μαθητές. Πήραν πολύ χρόνο για να τις μάθουν και, ακόμη χειρότερα, ξεχάστηκαν πολύ εύκολα.

Ο Chu δημιούργησε τη δική του σύντομη φόρμα. Αυτό, συνδυάστηκε με άλλες έννοιες και αποτέλεσε τη βάση του “Tai Chi Calisthenics”, ίσως της πιο σημαντικής συνεισφοράς του στις πολεμικές τέχνες της δεκαετίας του 1930 και του 1940.

Μετά την επιστροφή του στην Κίνα το 1931 δημοσιεύτηκε το αρχικό του εγχειρίδιο για το Tai Chi Calisthenics και στη συνέχεια επεκτάθηκε και επανακυκλοφόρησε το 1933. Άλλαξε ακόμη και τον τίτλο, από “Tai Chi” σε “κυκλικές ασκήσεις” προς όφελος των δυτικών αναγνωστών. Αυτές οι μεταφρασμένες ασκήσεις παρουσιάστηκαν στη συνέχεια σε ένα παγκόσμιο κοινό στη βελγική έκθεση Centennial.

Εδώ βλέπουμε τον Chu Minyi σε φίλμ του 1937.

 

«Οι κινεζικές πολεμικές τέχνες μπορούν να ταξινομηθούν χονδρικά σε δύο κλάδους: Wudang και Shaolin, κοινώς γνωστές ως εσωτερική εκπαίδευση και εξωτερική εκπαίδευση. Αν και διαφέρουν ως προς την προέλευση και την ανάπτυξη, ο στόχος τους να φέρουν δύναμη και υγεία στο σώμα είναι ο ίδιος. Επομένως, δεν πρέπει να είμαστε προκατειλημμένοι προς το ένα ή το άλλο, αλλά αντίθετα θα πρέπει να υποστηρίζουμε και τα δύο. 

Ο τρόπος επιβίωσης είναι ότι οι ανώτεροι πετυχαίνουν και οι κατώτεροι χάνονται, τα πιο δυνατά ζώα καταβροχθίζουν τα πιο αδύναμα. Είναι απολύτως θέμα εθνικής αποφασιστικότητας για το αν θα ανέβουμε για να γίνουμε ένα από τα ισχυρά και ευημερούντα έθνη. Η άνοδος ή η πτώση μας ως έθνος είναι απλώς θέμα του αν θα ενισχύσουμε ή όχι το λαό στο σύνολό του. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει πρώτα από όλα να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στη φυσική αγωγή. Οι πολεμικές τέχνες είναι ο ιδιαίτερος θησαυρός του έθνους μας, η πραγματικά υψηλότερη μορφή φυσικής αγωγής και είναι μια πολύ πιο οικονομική χρήση του χρόνου και των χρημάτων μας σε σύγκριση με τις ασκήσεις όπως τα δυτικά Calisthenics”.

Το 1934 κυκλοφόρησε το Wu Style Taiji Saber του Wu Tunan με έναν πρόλογο που έγραψε ο Chu Minyi. Για τους σκοπούς μας η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της συζήτησης είναι η ενιαία εστίαση στην εθνική και όχι στην ατομική φύση των Κινέζικων πολεμικών τεχνών. Ήταν αυτή η εταιρική ευθύνη που απαιτούσε μια “ορθολογική και επιστημονική” προσέγγιση για τη μεταρρύθμιση των κινεζικών πολεμικών τεχνών. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό ήταν απλώς εθνική αυτοκτονία:

«Ως εκ τούτου, στις μέρες μας πρέπει να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε αυτά τα λάθη των προηγούμενων γενεών. Είναι ακατάλληλο να χρησιμοποιείτε μόνο τις πολεμικές τέχνες ως τρόπο για να αποκτήσετε ατομική υγεία και ευτυχία. Αντίθετα, θα πρέπει να έχουμε βαθιά ανησυχία για την ευημερία της ομάδας και θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις πολεμικές τέχνες ως ένα μέσο για την αποτελεσματικότερη ενίσχυση του λαού μας, επομένως θα πρέπει ταπεινά να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εκλαϊκεύσουμε αυτές τις τέχνες. Ιδιαίτερα θα πρέπει να τα μελετήσουμε σχολαστικά, να τακτοποιήσουμε τα πάντα για να τα κάνουμε συστηματικά και οργανωμένα, στη συνέχεια να τα συγκεντρώνουμε σε εξειδικευμένα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν ευρέως, μερικές φορές ακόμη και να βρούμε νέες μεθόδους που είναι πιο βολικές να μάθουμε αν χρειαστεί. Για να μπορέσουμε να σημειώσουμε πρόοδο στην πραγματοποίηση αυτού, θα πρέπει όλοι οι σύντροφοί μου να δουλέψουμε σκληρά μαζί».

Το 1935, σε συνεργασία με την Venus Film Company, ο Chu ανέθεσε την παραγωγή ενός newsreel που τον έδειχνε να επιδεικνύει διάφορες πτυχές της κινεζικής παραδοσιακής φυσικής κουλτούρας. Αυτό περιελάμβανε το Taijiquan, το Tai Chi Calisthenics, τις συσκευές εκγύμνασής του καθώς και την παραδοσιακή τοξοβολία. Ο δηλωμένος σκοπός του με τη δημιουργία της ταινίας ήταν να έχει κάτι να δείξει όταν ταξίδευε στο εξωτερικό που θα πρόβαλε τις πολεμικές τέχνες.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1936, που έγιναν στο Βερολίνο, ήταν ένα κρίσιμο γεγονός στην ιστορία της διπλωματίας του Kung Fu της Κίνας. Ενώ η Ολυμπιακή τους ομάδα είχε μια άθλια εμφάνιση στους αγωνιστικούς χώρους, ο Chu είχε σχεδιάσει κάτι ιδιαίτερο για την τελετή λήξης. Εκεί η ομάδα του από επιλεγμένους ασκούμενους, πραγματοποίησε επίδειξη των παραδοσιακών Κινεζικών τεχνών μάχης, διάρκειας μιας ώρας. Οι προσπάθειές τους χαιρετίστηκαν με ενθουσιασμό από ένα πλήθος 30.000 θεατών. Η εκδήλωση περιελάμβανε επιδείξεις Taijiquan και όπλα, αλλά ήταν το Tai Chi Calisthenics του ίδιου του Chu που άνοιξε την παράσταση.

Σε μια προσπάθεια να εξηγήσει στο κοινό τι είχαν δει μόλις ο Chu Minyi έγραψε επίσης ένα φυλλάδιο 28 σελίδων ως επίσημο οδηγό για την παράσταση Guoshu της Κινεζικής αντιπροσωπείας. 

Η Ιαπωνική εισβολή στην Κίνα το 1937 είχε βαθιά επίδραση στο υπόλοιπο της καριέρας του Chu. Αρχικά βρέθηκε παγιδευμένος στη Σαγκάη στη μάχη για την πόλη. Πέρασε μεγάλο μέρος του 1940 και του 1941 ως υπουργός Εξωτερικών προσπαθώντας να διαπραγματευτεί τη διπλωματική αναγνώριση της κυβέρνησης συνεργασίας από τη δύναμη του Άξονα.

Τον Αύγουστο του 1945, μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, ο Chu συνελήφθη από τις δυνάμεις της Δημοκρατίας στο Guangdong. Τον Απρίλιο του 1946 δικάστηκε για εσχάτη προδοσία και, παρά ορισμένες εκδηλώσεις συμπάθειας του κοινού, εκτελέστηκε για τα εγκλήματά του κατά του κράτους. Αναφέρεται ότι η τελευταία του πράξη ήταν να εκτελέσει μια φόρμα Taijiquan ενώπιον των έκπληκτων εκτελεστών του, δείχνοντας την ηρεμία των παλιών σοφών. Ωστόσο, τα επίσημα καταγεγραμμένα τελευταία του λόγια είναι ένα αίτημα να δωριστεί το σώμα του στο τοπικό νοσοκομείο για να προωθηθεί η υπόθεση της επιστημονικής ιατρικής έρευνας.

 

 

Σχετικές αναρτήσεις

Kenji Tokitsu: ο δημιουργός

Spyros Loumanis

Martyn Ford: εμένα μου άρεσε το κρίκετ

Spyros Loumanis

Dave Leduc: ο βασιλιάς του Lethwei είναι Καναδός

Spyros Loumanis

Αφήστε ένα σχόλιο

* Χρησιμοποιώντας αυτήν τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση και το χειρισμό των δεδομένων σας από αυτόν τον ιστότοπο.

Χρησιμοποιούμε Cookies στην σελίδα μας ώστε να έχετε την καλύτερη εμπειρία χρήσης.Θέλετε την να συνεχίσετε την χρήση των Cookies ; Accept Read More